خراش دادن یک فرآیند{0}}کار فشرده در فلزکاری است. کارگر دسته سوهان را نگه می دارد، تیغه را روی سطح قطعه کار قرار می دهد و انتهای دیگر را روی شکم خود نگه می دارد. آنها با استفاده از استحکام شکم خود، قسمت های بیرون زده سطح را خراش می دهند و تعداد مشخصی از نقاط تماس در هر سانتی متر مربع بین دو سطح را به دست می آورند یا به تناسب دقیقی دست می یابند. خراش دادن به خراش دادن خشن، خراش دادن ریز، خراش دادن الگو و خراش دادن نقطه ای طبقه بندی می شود.
اسکرابرهای برقی بر اساس اصل مشابه اسکرابرهای دستی عمل می کنند و از موتوری برای ایجاد ارتعاشات با فرکانس بالا-برای خراشیدن استفاده می کنند. حرکت رفت و برگشتی می تواند به طور مساوی بین 0 تا 20 میلی متر تغییر کند و بهره وری را در مقایسه با خراش دادن دستی بیش از دو برابر افزایش دهد و کیفیت را به طور قابل توجهی بهبود بخشد (دستیابی به سطح درجه 1). اپراتور فقط باید ابزار را حمل کند و با حرکت خراشیدن سازگار شود و شدت کار را تا حد زیادی کاهش دهد. علاوه بر این، تیغه های مختلف و تنظیمات سکته مغزی می توانند الگوهای مختلفی ایجاد کنند.
